Ana: Mira si somos egoistas que, si leemos ese poema pensando en un familia...
felipe franco galan: emilio eres un autentico numero uno unico e irrepetible aunque te recu...
Anavic: Tes razón, esta poesía ten moito fondo que estudiar, eu lina moi rápid...
Stella Maris: Me gusta como me gusta todo lo que roza lo cursi al maximo pero es que...
emereci: Esperámoste na reunión ;-)
vic: @Anavic Tamén foi o primeiro que pensei cando o lin, que bonito! Desde...
Reportaje sobre Spotify y la música en internet en lainformacion.com: ¿Se puede vivir del streaming?
Mapas interactivos para aprender Geografía
Nadie te va a montar un proyecto técnico por un salario
Running para novatos, consejos para empezar a correr
managetwitter.com, interesante aplicación de análisis de tus following
lmgtfy.com: Let Me Google That For You, genera un vídeo de una búsqueda en Google
IKEA vs. Abertis: Una analogía para entender el conflicto de Google-Telefónica
bloguiadeempleo.com: manual para buscar o conservar un empleo en tiempos de crisis
17 Google Chrome Extensions for Web Designers and Developers
eCoFirma, aplicación del Gobierno para firmar documentos electrónicamente con el DNIe
En este mismo instante
hay un hombre que sufre;
un hombre torturado
tan sólo por amar la libertad.
Ignoro dónde vive;
no sé que lengua habla
o el color de su piel;
mucho menos su nombre:
mas justamente ahora
cuando tus ojos leen
mi pequeño poema
ese hombre existe y grita:
mientras muerde sus labios
para no denunciar
a los amigos. ¿Oyes?
Un hombre solo grita
maniatado: jadea
en algún sitio. ¿Solo?
¿No sientes como yo
el dolor de su cuerpo
repetido en el tuyo?
¿No te mana la sangre
bajo los golpes ciegos?
Nadie está solo. Ahora
en este mismo instante
también a ti y a mí
nos tienen maniatados.
Nadie está solo de José Agustín Goytisolo leído en el libro Ninguén está só1
7 comentarios | 132 clicks
A maioría da xente á que axudo non ten nada. Perdeuno todo na guerra. Desapareceron para sempre as súas fotografías, os seus obxectos persoais, os seus recordos familiares... e moitos viven obsesionados por esa falta de pasado. É curioso, Dzevad, porque eu tampouco manteño nada que me ligue ao pasado... excepto as túas cartas. Nada teño, por exemplo, que me indique que un día habitei o corazón dunha familia normal, con pais e irmáns. Nada. E, con todo, prefiro que así sexa: desde a súa desaparición renunciei á memoria. Se cadra, porque esa lembranza anterior á guerra era tan doce que podería afundirme para sempre. Ou se cadra porque a vida nin tan sequera me deu a posibilidade de botalos de menos. Non o sei. Por iso me abraia esa obsesión polos pequenos obxectos do pasado que mostran a maior parte das persoas coas que trato.
Extracto do relato A Gerra de Fran Alonso incluído no libro O son das buguinas
3 comentarios | 106 clicks
Hace unos días he asistido a mi primer curso de fotografía básico para principiantes. El curso fue cortesía de Canon y dirigido a los que nos hemos comprado recientemente cualquiera de sus cámaras reflex EOS. Lo ha impartido uno de los profesores de efti. Ha sido un curso corto, de 4 horas de duración, pero muy bien aprovechado y productivo. Ya hacía 1 mes y pico que había comprado mi cámara por lo que ya había estado trasteando con ella -que es como más se aprende-, además de leer algún que otro curso, manual y/o artículo en la red sobre fotografía, pero sin duda he aprendido mucho más en el curso. Si os gusta la fotografía y tenéis oportunidad de asistir a algún curso no lo dudéis, se aprende un montón.
Voy a plasmar aquí a modo de resumen los conceptos que a mí me han parecido más importantes. No voy a ser técnico ni pretendo explicar cada uno de los conceptos sino lo que a mí me ha resultado más útil y práctico de cada uno de ellos. Hay algunos puntos en los que hago referencia a las características concretas de las cámaras Canon EOS.
Es el dispositivo que regula la cantidad de luz que entra en la cámara en el momento de disparar para hacer la foto. En la wikipedia: Diafragma (óptica). Como sabéis, la luz es lo más importante para que una fotografía salga bien por lo que el diafragma es muy importante. El caso es que la cantidad de luz que entra se puede regular y se mide por lo que se conoce como número f que tiene unos valores universales predeterminados, aunque estos variarán dependiendo del objetivo que tenga nuestra cámara ya que es donde se encuentra el diafragma. Así, hay objetivos que son más luminosos que otros, es decir, dejan pasar más luz. Cuanto más luminoso sea un objetivo mejor. En la parte delantera de los objetivos se indica la apertura máxima que soporta, es decir, el número f mínimo. Los gran angular son más luminosos que los teleobjetivos, o simplemente, cuando hacemos zoom perdemos luminosidad.

Cuanto menor sea el número f mayor es la apertura por lo tanto deja pasar más luz. f/1.4 es la abertura máxima posible, lo cual significa que deja pasar toda la luz y en cada salto deja pasar exactamente la mitad de luz. Así, un diafragma con apertura f/2.8 deja pasar la mitad de luz que un diafragma con apertura f/1.4. Y a su vez, un f/4 deja pasar la mitad de luz que un f/2.8, etc...
El diafragma además de definir la cantidad de luz que entra, en parte, con él también se controla la profundidad de campo de la foto, es decir, la zona de la fotografía en la que la imagen está enfocada o es nítida, así, cuanto más abireto esté el diafragma -números f bajos- menor será la profundidad de campo. Por ejemplo, para un retrato se recomienda que el diafragma esté cerrado (número f bajo) para que el sujeto quede nítido y el resto desenfocado, y para fotografiar un paisaje se recomienda que el diafragma esté cerrado para tener mucha profundidad de campo y que todo quede enfocado y nítido.
Es el tiempo que está entrando la luz en la cámara y está siendo captada por el sensor. En la wikipedia: velocidad de obturación. Además de controlar la cantidad de luz que entra en la cámara también se puede controlar durante cuanto tiempo está entrando la luz, y esto se hace con el obturador, que es como una trampilla que se abre durante un periodo de tiempo determinado para que pase la luz. Nosotros podemos controlar ese periodo de tiempo que se mide en segundos y en fracciones de segundo. En la siguiente tabla se pueden ver los valores estandar:
| Valor | Tiempo de exposición |
|---|---|
| BULB | mientras se pulse el disparador |
| 30" | 30 s |
| 15" | 15 s |
| 8" | 8 s |
| 4" | 4 s |
| 2" | 2 s |
| 1" | 1 s |
| 2 | 1/2 s |
| 4 | 1/4 s |
| 8 | 1/8 s |
| 15 | 1/15 s |
| 30 | 1/30 s |
| 60 | 1/60 s |
| 125 | 1/125 s |
| 250 | 1/250 s |
| 500 | 1/500 s |
| 1000 | 1/1000 s |
| 2000 | 1/2000 s |
Velocidades superiores a 60 se consideran velocidades rápidas e inferiores velocidades lentas. 1/60 ó simplemente 60 se considera una velocidad de obturación recomendada para hacer fotos a mano alzada, con velocidades superiores se puede sufrir tepidación, que es que la cámara absorve el movimiento de la mano y el resultado son fotos movidas. Se utilizan velocidades de obturación rápidas para congelar un movimiento, por ejemplo, un balón de fútbol dirigiéndose a una portería. Se utilizan velocidades de obturación lentas para conseguir sensación de movimiento, las luces de los coches en movimiento en una ciudad de noche. Para velocidades de obturación rápidas se necesita muy buena luz.
Para velocidades de obturación muy lentas, superiores a 30 segundos está el modo BULB, que significa que estará el obturador abierto dejando pasar la luz mientras esté pulsado el botón disparador. Para utilizar el modo BULB hay que utilizar un disparador automático para evitar que absorva el movimiento de la mano. Algunos consejos para experimentar con el modo BULB son hacer fotos nocturnas de estrellas o cielo, autofotografiarte en casa en diferentes posiciones o hacer las típicas fotos jugando con la luz de una linterna.
Es de lo más importante a la hora de hacer la foto. Con el fotómetro sabemos la luminosidad que va a tener la foto y así saber si va a estar bien expuesta, es decir, si va a recibir la luz necesaria. El fotómetro tiene valores que oscilan entre -2 y +2, indicando con valores negativos que la foto va a estar subexpuesta (recibe poca luz) o con valores positivos que la foto va a estar sobreexpuesta (recibe mucha luz). Lo ideal es que el fotómetro indique 0, lo cual significa que la foto va a estar bien expuesta.
Para conseguir una exposición correcta de una fotografía hemos de variar el tiempo de obturación y la apertura del diafragma. Así, para diafragmas abiertos (número f bajo) se puede compensar con velocidades de obturación rápidas y viceversa. El tiempo de exposición correcto según la apertura o velocidad de obturación lo indica el fotómetro antes de hacer la foto.
ISO es la sensibilidad que tiene una película fotográfica o un sensor. Cuanto mayor es el número ISO más sensible es, es decir, capta más luz. Cuanto más bajo es su valor, mejor es el sensor. El sensor de la cámara está fabricado para una sensibilidad ISO concreta, y esta es la mínima que permite la cámara, por lo tanto, es recomendable usar siempre que sea posible la sensibilidad ISO mínima que permita la cámara. El ISO se utiliza para compensar la exposición de la foto. Si con la combinación de apertura de diafragma y velocidad de obturación no se consigue la luz necesaria para que la foto quede bien expuesta, se puede utilizar el ISO para compensar dicha exposición, así aumentado el ISO se gana más luz en la fotografía. Valores de ISO altos crean lo que se llama ruido digital en las fotografías, que son como granos minúsculos, aunque las cámaras más modernas cada vez compensan y eliminan mejor dicho ruído provocado por ISOs altos.
Consiste en combinar la apertura del diafragma, la velocidad de obturación y la sensibilidad ISO para que la foto tenga una exposición correcta. Se basa en saltos en cada uno de los valores anteriores. Si decidimos utilizar una apertura del diafragma concreto, por ejemplo, diafragma cerrado para aumentar la profundidad de campo al fotografiar un paisaje se ha de compensar disminuyendo la velocidad de obturación o aumentando la sensibilidad ISO el mismo número de pasos que se ha abierto el diafragma. Quiere decir esto que si se disminuyen dos pasos la abertura del diafragma se ha de compensar con disminuir la velocidad de obturación otros dos pasos para compensar la cantidad de luz necesaria.
No he tomado demasiadas notas sobre el flash además de que es un tema bastante complejo, pero sí tengo algunos apuntes interesantes. El flash (en la wikipedia) que trae la cámara incorporado es de baja potencia, en las cámaras Canon es de guía 13, que es un número que indica la potencia del flash. Como referencia, el flash más potente del mercado de Canon es guía 58, cuanto mayor sea el número más potencia tiene. Existe un término importante que es velocidad de sincronismo, que consiste en hacer coincidir la velocidad de obturación con el momento de mayor potencia del flash. La velocidad de sincronismo es de 60. Usando velocidades inferiores o superiores se consigue que la escena esté más o menos iluminada. Uno de los temas más complicados es combinar la luz ambiente con la luz del flash.
Es un gráfico que representa la frecuencia de los colores en una fotografía. Es bastante complejo entenderlo y tampoco tengo demasiadas notas al respecto, pero aquí lo explican bastante bien y de una forma sencilla. Resumiendo hay un par de cosas interesantes. El histograma nos indica si una foto tienen una exposición correcta, para que esto sea así, la gráfica ha de empezar en el valor 0, hacer una serie de picos o montañas y terminar de nuevo en el valor 0, eso significará que la foto está bien expuesta. Si la gráfica termina antes del punto final significa que la foto está subexpuesta, es decir, tienen poca luz. Si la gráfica termina con un bloque grande muy alto en la parte final significa que la foto está sobreexpuesta, tiene demasiada luz lo que se conoce también como que está quemada.
Aquí los apuntes de un principiante. No sé si alguien ha llegado hasta aquí abajo, si es así, espero que no hayas encontrado demasiados errores, y si los encuentras, por favor, deja un comentario corrigiéndolos. Cualquier comentario de mejora, consejo y/o sugerencia también será muy bienvenido.
5 comentarios | 212 clicks
Soy cerebro izquierdo: matemático, escéptico, ordenado, metódico... Es algo genético mi costumbre de dejar mis tareas para última hora porque rindo más bajo estrés y presión. Y, entre otras muchas cosas, he descubierto también que padezco miedo al rechazo. Hasta hoy era una persona que no creía eso de que alguien puede averiguar datos sobre mi personalidad o mis actitudes por mis rasgos físicos. Emilio Duró me ha hecho ver que estaba equivocado.
Hoy he asistido a una jornada formativa de motivación en el trabajo con Emilio Duró como ponente. Si he de ser sincero, no llevaba demasiadas expectativas a la jornada, fui porque tocaba ir pero convencido de que no sacaría nada en firme. Desde el primer momento Emilio me ha sorprendido. Han sido 5 horas que se me han hecho cortas, muy cortas. Emilio es una de esas personas que te impacta, que te puede caer muy bien o muy mal, pero no te deja indiferente. Nos ha hablado de como enfrentarnos a la vida, de nuestros miedos y actitudes, de que el éxito o fracaso dependen sólo de ti. Nos ha hablado de como dirigir nuestra vida. Ha sido duro, directo, con verades mordaces difíciles de asimilar en muchas ocasiones, pero sobre todo sincero y riguroso.
Ha sido una de esas ponencias que recuerdas durante meses o años. Una de esas ponencias en las que al salir estás convencido de que habrá un antes y un después de su ponencia. Su capacidad de comunicación, entusiasmo, conocimiento, forma de ver la vida y como lo transimite te dejan marcado. Saber hacia donde dirigir tu vida, ser feliz, afrontar el día a día con optimismo son objetivos difíciles de visualizar y llevar a la práctica. Él lo tiene claro, y yo, salí de la ponencia convencido de que puedo controlar mi vida, que depende de mí, que puedo soñar, luchar por lo que quiero. Que hay que actuar. Os recomiendo que leáis este artículo que explican un poco más sus cursos e incluso que veáis este vídeo de una de sus ponencias, no os dejará indiferentes.
Me ha recordado mucho a la primera vez que he asistido a una ponencia de Roberto Brenlla sobre software libre. Su fuerza, carisma y convencimiento te marcan. Al igual que ha sucedido después de la ponencia de Roberto, que ha supuesto un antes y un después para mí en cuanto al software libre, espero que dentro de unos años hable de esta ponencia como un antes y un después en mi forma de ver y afrontar la vida. ¡Gracias Emilio!
5 comentarios | 502 clicks
El contenido de esta web está bajo una licencia Creative Commons. Lo puedes copiar, modificar y distribuír libremente, con el único requisito de mencionar su origen.
entrar