La Ribeira Sacra es uno de los parajes naturales más impresionantes de todos los que he estado. No hay un sólo rincón que resulte indiferente. Había estado en alguna ocasión anterior, pero nunca me había adentrado a conocer los pequeños pueblos, ermitas, bodegas, miradores, viñedos, paisajes increíbles que se difuminan por todo su entorno. La Ribeira Sacra es mucho más que los Cañones del Sil, y un gran ejemplo es el pequeño pueblo de Doade (Sober). Desde él se puede bajar montaña abajo para disfrutar de los viñedos que inundan las laderas hasta acabar en el embarcadero de Doade. Son 3-4 kilómetros de curvas, viñedos y trabajo. Trabajo de los vinicultores que mantienen las vides y nos ofrecen un paisaje de postal.
Hace unos días, y de casualidad, nos hemos adentrado en lo más profundo de la Ribeira Sacra. Buscando el embarcadero del catamarán -sin saber que no funcionaba por falta de agua en el río- hemos ido por pistas de curvas imposibles encontrando esos sitios únicos que sólo tiene Galicia. Y me he quedado con la sensación de haber visto sólo una parte muy pequeña de todo lo que tiene que ofrecer. Queda para una futura visita mucho más calmada para descubrir con tranquilidad todo su entorno. Os dejo con algunas fotos que hice. Otro motivo para volver es ir hacer fotos decentes de los Cañones del Sil, las que tengo no son enseñables
Si os apetece acercaros he puesto en un mapa algunos de los lugares que hemos visitado, todavía está en construcción y seguro que añado sitios nuevos en el futuro, se puede ver aquí: Mapa Ribeira Sacra y en esta web también recomiendan que ver en en la Ribeira Sacra.
En esta entrega de la ruta Lugo-Pontevedra, unas vistas impresionantes muy cerca del parque eólico bajando hacia Lalín. Aquí, el mapa de la ruta en Google Maps.
La ruta de Lugo a Pontevedra está llena de pequeños tesoros. Es uno de esos trayectos lleno de curvas y encanto. Sin duda la mejor ruta para llegar a Pontevedra desde Lugo es pasando por Lalín, esta es la ruta exacta en Google Maps. Uno de los sitios de parada obligatoria es el Mosteiro de Aciveiro, un paraje en medio de la nada que merece unos largos y pacientes minutos de visita. De 15.00 a 19.00 se puede visitar acompañado por una guía, al menos en agosto, desconozco las fechas del resto del año. Esto lo he descubierto de casualidad en mi segunda visita al monasterio -sin cámara-, en cualquier caso, merece una visita con o sin guía. Es un lugar que transmite historia y tranquilidad a partes iguales, una pequeña joya arquitectónica. Lo que más me gusta es su ubicación, lejos de todo. Hoy está reconvertido en hotel, aunque la iglesia sigue haciendo su función. El monasterio es el punto de partida de una ruta de senderismo.
Le pongo un 2 en el título porque el parque eólico del que os hablaba hace un par de entradas forma parte de esta ruta. De toda la ruta, me quedo sin duda con el parque eólico. Es un sitio increíble al atardecer. Está situado justo en el pico de la montaña y nos ofrece una vista panorámica de casi 360 grados de los alrededores. Ideal para ir tranquilamente, sentarse en una roca y disfrutar del paisaje y del sonido de los molinos.
Os seguiré contando cosas de esta ruta. Cada vez que paso descubro algo nuevo, ya tengo unos 3-4 nuevos sitios donde parar a disfrutar. Creo que tardaré en volver a pasar por esta ruta, pero seguro que volveré y os iré contando... Ahora fotos del monasterio.
Aquí vos deixo algunhas das camisolas que vin este pasado mércores, 25 de xullo, día da nosa terra no Festigal, un festival paralelo ás festas do apostolo con música, artesanía, espectáculos, diversidade e moita reivindicación da nosa patria, da Galiza. As camisolas podédelas ver e mercar nas súas webs: ReiZentolo, Caramuxo e outras... A que máis me gustou levaba a frase que podedes ler no título, aínda que finalmente non a puiden mercar, non lles quedaba a miña talla.
Polos zumes de laranxa e pomelo que me fas cada mañá. Por deixarme que poña a Morrissey 26 horas ó día. Por non te rires da miña manía de poñer sempre o mesmo calcetín no mesmo pé. Por aturar as miñas arroutadas cun sorriso. Polos bicos que curan a resaca. Por seres o que máis me gusta de min. Porque non cho dixen no seu momento. Quérote.
Por Rebeca Silva Trasbach.
Esta que les foi a declaración gañadora da primerira edición de Lingua de amor, un concurso organizado polo Consello da Xuventude de Galicia que tivo lugar con motivo do Día das Letras Galegas e do Día Internacional de Internet.
Segundo premio:
"Nós"
Deixou de gustarme o singular porque xa non quero ser EU quero ser NÓS.
Por María Teresa Villanueva.
Terceiro premio:
"E apareciches ti"
Quería non sentir, non escoitar, non ver, non querer, non ansiar, non soñar, non anhelar, non entregar... Non quería esperar doces apertas, bicos de mel e lume, palabras de amor, tremores de paixón, caricias de abandono e devoción... e apareciches ti...
Por Cristina Rey Piñeiro.
Unha boa maneira de declararse. Unha poesía ou microrelato feito por ti, coa axuda das novas tecnoloxías e ademáis en galego. Pero asáltame unha dúbida, ¿por que os tres primeiros premios os gañou unha muller? ¿E que os homes xa non nos declaramos? ¿Vamos ao que vamos ou simplemente foi unha coincidencia? Seguramente fora unha simple coincidencia, esta nova especie de home do século XXI sensible, atento, romántico, preocupado polo seu aspecto, gústalle gustar, colaborador na casa coma a que máis... porque para este novo home xa non todo é fútbol, fórmula un, ordenadores e tetas... ¿ou sí?
¿E ti, por que falas galego ou castelán? O pasado día 17 de maio, día da nosa terra, Día das Letras Galegas emitíuse na TVG o documental Linguas Cruzadas, no que se nos fai reflexionar por medio de opinións e experiencias de xoves galegos por que ou por que non falamos galego. Durante os 50 minutos que dura o documental amósansenos distintas situacións da vida real analizando o nivel de uso do galego que se fai.
Dende o meu punto de vista persoal, eu considérome bilingüe, non teño problema para falar calquera dos dous idiomas según o momento, aínda que a verdade é que uso o galego menos do que me gustaría. Dende moi novo, supoño que polas circunstancias e polo meu arredor, acostumeime a falar castelán en público e así sigo. O cal me fai plantexarme un por que, posto que na miña casa, cos meus pais e toda a miña familia sempre falei galego, algo que espero non perder, posto que me fai estar en contacto directo coa nosa lingua.
No documental, en varios momentos elúdese ó feito de que o galego está asociado a estratos sociais baixos, que o galego é o idioma dos pobres, dos da aldea. Penso que é unha idea que pouco a pouco está a desaparecer, que pouco a pouco, o galego se está a converter no idioma de todos, no idioma da nosa terra. No idioma do cal nos sentimos orgullosos de ter e falar. Agora só nos falta, aplicalo a nosa vida cotiá e desenvolvernos en galego tal como o facemos en castelán. Fáltanos dar ese paso de, sen olvidar o castelán, nin o inglés, facer do galego a nosa lingua habitual.
A pesares da súa duración, merece a pena velo.¿E ti? ¿Falas galego? ¿Por que ou por que non?
Participo en un proyecto de la Xunta de Galicia que tiene como objetivo acercar las nuevas tecnologías a la población, en especial a aquellos sectores más desfavorecidos o que encuentran más dificultades para acceder a ellas, como puede ser el mundo rural gallego (que es concretamente mi ámbito de trabajo)
Hace poco más de dos meses llegué con toda mi ilusión y ganas de trabajar a un pequeño pueblo, Cabreiros, situado en el ayuntamiento de Xermade (Lugo) en el cual me acogieron con los brazos abiertos, deseosos de que alguien viniera a dinamizar el lugar.
Mi trabajo consiste principalmente, como ya apunté antes, en reducir la brecha digital involucrando a las personas en el mayor numero posible de ámbitos de la sociedad de la información, para lo cual es INDISPENSABLE el uso de Internet. La Asociación donde trabajo no contaba con este servicio pero en seguida se mostraron dispuestos a contratarlo.
Hace ya dos meses que dicho servicio fue solicitado por vía telefónica a la única compañía que lo presta en el medio rural (no digo cual es porque no quiero hacer publicidad, ni positiva ni negativa, pero estoy segura de que ya todos sabéis a quien me estoy refiriendo).
En esta primera llamada se recogieron los datos necesarios, numero de cuenta incluido, para poner en marcha el servicio, y supuestamente en cuanto el servicio técnico pudiera se pasaría a hacer la instalación. Bien, pues aún es el día de hoy que seguimos sin ningún tipo de noticias, ni confirmación, ni cancelación, ni explicación alguna, y todo ello a pesar de las reiteradas llamadas al servicio de atención al cliente, siempre atendidos muy amablemente, pero no hacían otra cosa que ponernos excusas tontas.
El problema no está en que la asociación donde yo trabajo este situada en una zona sin cobertura ADSL o no cuente con las características técnicas necesarias para tener este servicio, realmente sigo sin entender cuál es el problema, y tampoco nadie quiere explicármelo. Lo único que sé es que no puedo llevar a cabo la mayor parte de mi trabajo, trabajo que repercute directamente en las personas y en la sociedad, que son los que realmente se ven perjudicados.
Así que después de esta situación no puedo sino reírme cuando veo en todos los medios de información noticias como esta, que sí, son muy buenas noticias, pero ¿son reales? o ¿es simple publicidad y politiqueo? ¿De qué sirve aumentar los puntos de acceso a Internet sobre el papel si no quieren llevarlo a la práctica?
Con esto lo único que pretendo es dar a conocer la situación, y hacer saber que si nos quedamos callados mientras nos toman el pelo no vamos a cambiar nada…¿a caso no tienen igual derecho las personas del mundo rural a tener acceso a Internet? Será que no les sale rentable… ¿no les sale rentable que se lleve a cabo un proyecto en el que se promueve el uso de Internet?? (promover uso Internet = más altas de ADSL)
Como aficionada ós viños, sobretodo aos brancos, non podía deixar de colgar, aínda que de forma breve, esta noticia (votádelle un vistaciño)
Algo teñen que ter os viños de Galicia de especial que namoran ata a un dos padais máis esixentes de todo o planeta, o de Robert Parker, un prestixioso crítico que non deixa indiferente a ninguén cos seus artigos na prestixiosa revista Wine Advocate.
Nace páxinas.com, un novo buscador feito por galegos para galegos. Ten buscador de webs, de blogs, de noticias e de boletíns. Veredes que se parece bastante ó Google, e eu creo que é unha boa forma de empezar, hai que copiar dos que xa están consolidados e xa saben. Gústame o diseño, a implementación de AJAX dalle un aire moi moderno.
Tamén ten algún pero, polo de agora, observo dous, é un pouco lento, aínda que as comparacións son odiosas, notase moito a diferencia con Google. E tampouco é moi bo en canto a resultados, hai unha gran diferencia entre os resultados devoltos por Google e por Páxinas. E o máis importante de todo, non atopa BLOGOVIC.com nin galiciadinamiza.net. Voulle dar un voto de confianza. Deséxolles sorte, pareceme unha gran iniciativa.
¿A quen non lle gusta viaxar? Seguro que todos vos tedes soñado algunha vez con visitar algunha desas paradisiacas praias de auga cristalina, deitarvos ao sol con algún guap@ rapaz/rapaza ao voso carón e disfrutar da paixase, pois ben... é bastante máis doado e asequible do que pensades... (estoume a referir á praia, a compañia... sintoo pero con eso non se pode facer nada)
O periódico británico The Guardian acaba de nomear á Praia de Rodas, nas Illas Cies, unha das dez mellores praias do mundo, noticia que non sorprende moito a todas aquelas persoas que tiveron o pracer de visita-la. Se nunca estivestedes nestas maravillosas illas convídovos a visitalas porque o paraiso pode estar máis preto do que nos imaxinamos...
Aproveito a ocasión para recordar que temos que aprender a apreciar as cousas que temos cerquiña, que parece que van a estar sempre ahí e pode que non sexa así. Ás veces miramos demasiado lonxe sen valorar o que temos xusto diante de nós... Así que todos aqueles que non coñecades estas maravillosas illas non tardedes en achegarvos, merece a pena.
Se algén coñece algún outro paraiso natural tan cercano coma este podeo indicar, estarei absolutamente encatanda de visitalo...(seguro que hai moitos).
El contenido de esta web está bajo una licencia Creative Commons. Lo puedes copiar, modificar y distribuír libremente, con el único requisito de mencionar su origen.