Estanlle cambiando o nome a moitas rúas en Sada. Hai uns días, despois da reunión opendello, vimos esta. Chama a atención case todo, faltoulles poñer avenida, ou paseo, ou algo, o caso é encher ben o cartel... pero o que máis intriga é que será iso do «Vapor Alegre». Por máis que busquei en Google non atopei nada. Quen son eses heroes? Que é o Vapor Alegre? Unha locomotora? Un barco? Son heroes dun naufraxio? Se foi un naufraxio, que lles pasou? En que ano? Século XIX? XVIII? Cantos eran? Cara onde ían? De onde saíron? Foi cerca de Sada? En calquera caso, e fóra o que fóra, tiña un nome ben xeitoso.

Acabo de recibir este libro hai unha hora. Había meses que o vira e o tiña na miña lista da compra, ata o luns, que pinchei en mercar. A traducción é algo así como «O entrenador para non corredores de maratóns». Unha maratón son algo máis de 42 quilómetros, ou 26,2 millas que di no libro. Non lin máis aló das primeiras páxinas, e según eles, con un entrenamento de catro días á semana durante 16 semanas e seguindo os seus consellos calquera pode correr unha maratón. Fixeron a proba con cinco grupos distintos, máis de 200 persoas e seica só unha non puido rematar a maratón, aínda non conta o porque, pero intúese unha longa historia detrás. Unha bonita historia, aventuro eu. Máis adiante saberase. E non din só iso, aseguran tamén que as persoas que acaban unha maratón síntense capaces de facer calquera cousa na vida. Son máis felices. Isto último dígoo eu. E sen ler máis doulles a razón, dende que comecei a saír correr habitualmente síntome mellor, non son quen de explicalo mellor, pero é así. Vou seguir lendo, cando comecen as miñas 16 semanas saberédelo. Eu, síntome capaz.

Ten 19 días, 24 menos que Anxo.

As primeiras fotos son de camiño ao albergue de Os Ancares.

Este é o albergue, punto no que empezamos a camiñar, un pouco máis abaixo, xusto na curva que dá entrada ó albergue hai un cruce con un cruceiro e un monolito que xa indica que é a ruta cara o pico Tres Bispos.

O que se ve ao fondo é o albergue.

O pico que se ve nas dúas imaxes anteriores é Pena Rubia, verémolo durante todo o camiño de ida, deixándoo sempre á nosa dereita. Por este mesmo camiño pódese chegar ata el, pero son dúas horas máis de ruta. Está a uns 30-40 metros máis alto que o Pico Tres Bispos.

O Belén da foto anterior estaba na cima o día que eu fun. Como vedes, as vistas dende arriba son espectaculares. Tamén podedes ver en algunha foto que os últimos metros para facer cima fanse duros.

Xa de volta atopeime con un atardecer incrible. Vin o sol de todo tipo de cores.

A morte é parte da vida. Está ao final, pero é unha parte ao fin e ao cabo. O que non sabemos é cando chega ese final, que pode ser en 5 minutos ou en 50 anos. Eu son moito de frivolizar coa morte. Nunca a vivín de preto, o suficientemente preto como para sentila dentro. Ou non tiña a madurez necesaria para valorala na xusta medida. Son moi frío, asumo o acontecemento como algo natural, algo que ten que pasar, incluso a miña propia morte. Esta tarde vina por primeira vez dun xeito distinto. Sentín dentro algo novo. Fun con meu pai ao monte, a cortar unhas pólas a un carballo. Ía subir eu facelo, pero arriba non me vin capaz, nunca o fixera. Subiu meu pai, o seu corpo xa vello movíase moito mellor que o meu. Subir a un carballo é desas cousas que se fan nas aldeas asumindo riscos inconscientes e innecesarios. Dende abaixo sufría sendo consciente do risco e pensando nese intre que o podía cambiar todo. Para sempre. Púxenme onde non debía e caeume unha póla enriba, na barriga. Non foi nada, un golpe e unha dor aguda de uns minutos. Esa póla, e esa consciencia do risco, fíxome rebulir algo por dentro toda a tarde. Algo que nunca sentira antes. Teño aínda gravadas as imaxes nos miolos. Nuns días háseme olvidar todo, eu son así. 

Esta é Pilar e o seu iPad 2. A foto fíxena hoxe. O luns veu pola aula, viña anotarse a un curso, quería aprender a utilizar o ordenador. Cubriu a ficha, díxenlle que había unha lista de agarda de máis de dous meses, pode que tres, depende... como lle digo a todo o mundo, pero ela non podía esperar tanto. Agasalláronlle un iPad 2 e precisaba comunicarse co seu fillo. Dous meses era demasiado tempo. O seu fillo vive en Madrid, é xordo e só se comunican por SMS. Preguntou en varias tendas pero ningén lle soubo dicir ben que era o aparello que lle regalaran. Nin a persoa que llo regalou lle sabía explicar ben. Tiña un aparello super chulo, que sabía que era o máis moderno e do que sabía que tiña mil posibilidades pero que non sabía como sacarlle partido. Inviteina a vir a aula aberta ao día seguinte, a ver que podiamos facer. «Mañana estoy aquí a las dos», díxome. O martes veu, acabada de entrar a traballar, abriu a porta e saudoume con un efusivo «Aquí estoy», sentou, abriu o seu iPad e díxome «enséñame». Hoxe xa le e recibe correos, le La Voz e El País, xoga ao Angry Birds, ao Brain Training, retoca as fotos cun deses programas que as deforman, busca receitas de cociña no Google e chatea co seu fillo polo messenger. Estaba con ela cando viu a primeira resposta do seu fillo. A súa cara de ledicia díxomo todo. Mañá, ás 14.00 en punto volve.

Comecei a pinchar na frecha cara a esquerda que puxen enriba das fotos e cheguei a esta foto que xa publicara un 23 de xaneiro de 2010, puxéralle de título «Propósito 2010, atopar outra lúa coma esta». Chamoume tamén a atención aquela mirada semiperdida. E tamén, aquel banco que lle puxo fin a unha etapa. Sen pasado non seriamos nada.

Veño do #eupapo, unha xuntanza da elite do internet galego ao redor da comida, claro. Aínda non sei ben como acabei eu alí no medio. Gustoume ben coñecelos e escoitalos. Eu non lles aportei moito, non son deses que socializa rápido, son máis ben calado e de escoitar ata que un día, na terceira ou cuarta xuntanza non paro de falar. Pouco máis teño que dicir, tiña ganas de contalo.

PD: Claro está que aquelo do 366 quedou totalmente descartado. Máis que nada porque hoxe é xa día 7 e é a primeira foto que poño, que ademais non é moi boa, non tiña cámara e fíxena como puiden.