vic: @Anav @stella Maris @maricarmen Aínda me quedan outros tres bicos para...
maricarmen: bueno ,eu como sempre metendome donde despois non sei sair non sei , ...
stella Maris: No me gusta pero todo lo que sea bueno para ti es para los que te quie...
Anavic: Eu de última coma sempre e sen saber que poñer, desde logo que che des...
vic: @loly @sansa @chelo Bico, bico e outro bico! :)
chelo: Para repetir o mesmo que as compañeiras, non vou repunar,solo que fas ...
Sansa: Cambiar dis???? Non, por Deus!!!! Non quero que cambies nadiña.....tí ...
10 fascinantes experimentos en JavaScript y HTML5 para hacer en tu navegador
Guía básica para combinación de colores
Conferencia de Benjamin Zander sobre música y pasión
Test para valorar conocimientos de inglés de la Universidad de Oxford
[Eng] 75 currículums distintos y originales
Guía de Comunity Manager en Facebook
Google public data (gráficos con datos estadísticos mundiales)
Las 50 empresas que mejor lo están haciendo en Facebook
Herramienta gratuita de Adobe para firmar digitalmente documentos PDF
Intentando recuperar la aburrida rutina de este espacio virtual hablemos del famoso facebook... Hace ya unos días que tenía ganas de escribir sobre esto. He tenido ya esta conversación alguna que otra vez en la vida real y la traigo ahora a la red, que está de moda hablar de ello. Se está hablando mucho sobre el control de nuestros datos -y, en consecuencia, nuestra privacidad- que parece están ejerciendo sobre nosotros las grandes empresas de la red. Ahora le toca el turno al malvado facebook, que parece atenta desmesuradamente contra nuestra privacidad exponiendo a los ojos de todo el mundo nuestras más ocultas miserias. Quede claro que yo NO creo que facebook me robe intimidad ni privacidad alguna, en tal caso seré yo que libre y voluntariamente decido exponer parte de mi intimidad ante mis amigos, conocidos y, potencialmente, ante los amigos de amigos de conocidos de amigos de otros conocidos...
Antes de nada, por si alguien aún no conoce facebook o tuenti, que lo dudo muy mucho, son una red social o página web en la que te puedes dar de alta y compartir con tus amigos fotos, comentarios, lo que estás haciendo, eventos a los que asistes, intereses y otras muchas cosas. Cada usuario/a tiene su propia página que puede personalizar con sus datos personales, fotos y otra serie de datos. Y lo más importante, cada usuario/a agrega a sus amigos a su perfil -que también se han hecho usuarios de la red- y estos pueden interactuar entre ellos haciéndose comentarios mútuos o lo que es más habitual, cotilleando en la página personal de cada uno de nuestros amigos.
Para encontrar una respuesta a la pregunta del título, os recomiendo leer la entrada Vida pública en Redes Socias, vida privada non de Roberto Brenlla, la cual suscribo palabra por palabra. En ella expone muy claramente el funcionamiento de las redes sociales y, resumiéndolo mucho, viene a decir, que lo que realmente podría llegar a hacernos perder esa privacidad sería el mal uso de esa red.
Parece que en la actualidad facebook o tuenti se han popularizado de tal manera que casi es raro el que no tiene una cuenta en cada una de las dos redes, o por lo menos no ha oído hablar de ellos y ha estado tentado a hacerse una cuenta. Es cierto que hay gente que aún resiste y no se ha dado de alta, bien porque no le interesa o no le ve utilidad, o bien porque no quiere exponer su privacidad ante los ojos de medio mundo. Me parece chocante y raro que en la sociedad en la que vivimos, en que todo gira alrededor de internet, no se vea como algo interesante la posibilidad de relacionarse y mantener contactos a través de la red. El ser humano por naturaleza se relaciona con sus semejantes y la web 2.0 y redes sociales magnifican y facilitan estas relaciones. Pero más chocante me parece que los detractores de estas redes las acusen de pérdida de privacidad personal, a esto le llamaría más bien hipocresía o miedo a parecer lo que realmente soy, y en facebook no se tiene control total sobre lo que se publica sobre ti, uno de tus amigos podría publicar una foto tuya en la que no sales todo lo guapo que a ti te gustaría, es decir, en esta sociedad es más importante parecer que ser.
Como dice Brenlla en su entrada, si vas con la verdad por delante, no creo que tengas nada que temer en esta vida. Si sales en una foto de fiesta a altas horas de la madrugada es porque has estado de fiesta a altas horas de la madrugada. ¡Ah, claro! Que puede que te vea tu jefe y tú no quieres -> hipocresía. No veo yo el inconveniente que me puede suponer que me vea mi jefe, es mi vida y fuera de mi trabajo sigue siendo mía, y en mi trabajo seguiré siendo igual de eficiente que antes de la foto. Además, de que facebook tiene un control de privacidad en el que tú puedes restringir quien ve tus fotos y tu perfil. En fin, que vemos gigantes donde no hay más que molinos. Si te apetece pásate por mi perfil en facebook y agrégame...
2 comentarios | 1312 clicks
También te puede interesar:
Comentarios
#1. EU un calquera - lunes, 26/01/2009 11:02
Cando se fala do perigo das redes sociais non e o perigo a que o teu xefe ou un navegante calquera da rede poida ver fotos tuas ou ter acceso a informacion como a direccion da tua vivenda. O risco real deste tipo de sitios web e a recadacion de informacion precisa sobre un amplo espectro de poboacion, para Facebook e tan sinxelo como unha simple consulta saber o tanto por cento de persoas en españa entre 18 e 30 anos que lles gusta comer tortilla sentado na praia (e solo un exemplo do que poderian facer) no seculo 21 quen ten a informacion ten o poder, e a informacion que estas redes sociais recadan provoca que teñan un grande poder, calquera enpresa daria o que fora ter acceso a esos datos para poder enchernos a publicidade ou para facer estudios sobre o consumo das masas ou a sua forma de pensar.
Por eso non se deve tomar a broma o tema da redes sociais e non pensar que o perigo esta en que che saquen unha foto borracho un sabado as 6 da mañan e o dia seguinte a teñan de fondo de escritorio os graciosos da oficina.
#2. vic - lunes, 26/01/2009 18:42
Sei que a maioría das veces que se fala do perigo da recadación de datos nas redes sociais -ou do propio gran Google- se refire a iso, a inmensa cantidade de datos que teñen sobre nós, pero a verdade, iso a min si que non me preocupa nadiña mentras non sexa máis ca un número nunha base de datos. Sei que teñen -ou poderían ter- un perfil meu moi ben definido, participo moito na web 2.0, pero a verdade, eu non lle vexo cal é o problema, mentras non pase de ser un número asociado a uns gustos, afeccións, etc...
Eu iso, máis ben vexoo coma unha paranoia colectiva e catastrofista contra as grandes multinacionais. Alguén foi perxudicado nalgún momento por pertencer a algunha rede social e que unha multinacional soubera que lle gusta a tortilla. Eu creo que mentras non se asocien eses datos máis ca un número nunha base de datos ou un enderezo de correo electrónico, que é o que está a suceder na actualidade, non hai perigo algún. Si que é certo, que eles se están a beneficiar dunha inmensa cantidade de datos e que poden desenvolver campañas de publicidade ou facer un estudio dos parámetros de consumo de determinado grupo da sociedade e entendo o potencial perigo que isto pode ter, é o que ti dis, o que ten información ten poder. Pero penso, que a información que lles achegan as redes sociais non vai máis aló do que xa tiñan. De feito, o propio Carrefour pode definir un perfil meu co simple feito de ir comprar alí e usar sempre a tarxeta de desconto. Ou os de travel club saben o que compramos na miña familia, ou os do meu banco saben onde vou a gastar os cartos seguindo a miña tarxeta de debito/crédito.
É dicir, estou dacordo contigo en que teñen moita información e que nós memos llela estamos a dar, pero é o que levamos facendo media vida. Pero parece que a web 2.0 e as redes sociais están atentando contra a nosa privacidade e que antes esto non existía. As redes sociais non perxudican a ninguén sempre que se usen axeitadamente, e se saben que me gusta a tortilla, pois bueno, paréceme ben... ata pode que a publicidade que me fagan me chegue a interesar...
Comentarios cerrados
El contenido de esta web está bajo una licencia Creative Commons. Lo puedes copiar, modificar y distribuír libremente, con el único requisito de mencionar su origen.
entrar