Últimos comentariosvic: @Anav @stella Maris @maricarmen Aínda me quedan outros tres bicos para...
maricarmen: bueno ,eu como sempre metendome donde despois non sei sair non sei , ...
stella Maris: No me gusta pero todo lo que sea bueno para ti es para los que te quie...
Anavic: Eu de última coma sempre e sen saber que poñer, desde logo que che des...
vic: @loly @sansa @chelo Bico, bico e outro bico! :)
chelo: Para repetir o mesmo que as compañeiras, non vou repunar,solo que fas ...
Sansa: Cambiar dis???? Non, por Deus!!!! Non quero que cambies nadiña.....tí ...
10 fascinantes experimentos en JavaScript y HTML5 para hacer en tu navegador
Guía básica para combinación de colores
Conferencia de Benjamin Zander sobre música y pasión
Test para valorar conocimientos de inglés de la Universidad de Oxford
[Eng] 75 currículums distintos y originales
Guía de Comunity Manager en Facebook
Google public data (gráficos con datos estadísticos mundiales)
Las 50 empresas que mejor lo están haciendo en Facebook
Herramienta gratuita de Adobe para firmar digitalmente documentos PDF
A maioría da xente á que axudo non ten nada. Perdeuno todo na guerra. Desapareceron para sempre as súas fotografías, os seus obxectos persoais, os seus recordos familiares... e moitos viven obsesionados por esa falta de pasado. É curioso, Dzevad, porque eu tampouco manteño nada que me ligue ao pasado... excepto as túas cartas. Nada teño, por exemplo, que me indique que un día habitei o corazón dunha familia normal, con pais e irmáns. Nada. E, con todo, prefiro que así sexa: desde a súa desaparición renunciei á memoria. Se cadra, porque esa lembranza anterior á guerra era tan doce que podería afundirme para sempre. Ou se cadra porque a vida nin tan sequera me deu a posibilidade de botalos de menos. Non o sei. Por iso me abraia esa obsesión polos pequenos obxectos do pasado que mostran a maior parte das persoas coas que trato.
Extracto do relato A Gerra de Fran Alonso incluído no libro O son das buguinas
3 comentarios | 408 clicks
También te puede interesar:
- De ahí para abajo todo son tortugas (06/05/2010)
- Nadie está solo (20/02/2010)
- Había soñado con ella en incontables ocasiones (24/12/2009)
- La hora de lo necesario (23/11/2009)
- Amor e fluídos (18/10/2009)
Comentarios
#1. chelo - martes, 02/02/2010 14:37
Estas cousas poñen os pelos de punta ¿non? loitemos porque nunca xamais ninguén teña que escribir tan tristes relatos.......!
#2. emereci - viernes, 12/02/2010 15:20
Líchelo? E logo por que non viñeches á reunión?!
#3. vic - sábado, 13/02/2010 19:22
Si que o lin, e gustoume! Quizáis se teño que elexir un conto quédome co de Fran Alonso ou o de María Reimóndez, moi ben contado, fai mover conciencias. Non chegeui a tempo á reunión, tiven unha semana complicada e o mércores ata preto das 11 non cheguei á casa. Xa me pasou o mesmo co de Herta Müller, que por certo, non me gustou nadiña o libro. Para o 24 espero poder estar, e a ver se por fin debuto nas reunións, aínda que tamén traballo de tarde... pero farei o posible por estar que se non aínda me ides botar do clube
Bico!
Tu comentario:
El contenido de esta web está bajo una licencia Creative Commons. Lo puedes copiar, modificar y distribuír libremente, con el único requisito de mencionar su origen.
entrar